Το Γάλα του Βασίλη Κατσικονούρη

Η Ρήνα με τους δυο της γιους, τον Αντώνη και τον Λευτέρη, είναι Ρώσοι μετανάστες στην Ελλάδα.. Οι συνθήκες είναι δύσκολες. Ο Λευτέρης, ο μικρότερος γιος, πάσχει από σχιζοφρένεια και αντιδρά στις θεραπευτικές αγωγές.
Ο Αντώνης, δείχνει να έχει προσαρμοστεί καλύτερα στις συνθήκες ένταξης στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται μάλιστα να παντρευτεί τη Νατάσα, μια ευκατάστατη ελληνίδα, κόρη του αφεντικού του.
Η Ρήνα δείχνει αδυναμία για τον πάσχοντα Λευτέρη και εκ του γεγονότος ότι δεν γεύτηκε ποτέ το μητρικό γάλα…
Σε πρώτο πλάνο, οι τρεις βασικοί άξονες του έργου είναι η σχιζοφρένεια, η μετανάστευση και ο κοινωνικός αποκλεισμός και η σχέση μητέρας-γιού. Σε δεύτερο και βαθύτερο πλάνο τίθεται το ερώτημα των ανθρώπινων σχέσεων.
Ο Λευτέρης που έχει το ελεύθερο του ψυχασθενούς παραπονιέται ότι δεν τον αγαπούν. Το γάλα, προϊόν του μητρικού στήθους, συμβολίζει τη μητρική αγάπη, την αγάπη γενικότερα. Αυτό το ‘γάλα’ αναζητεί ο Λευτέρης, κάτι απ’ το οποίο δείχνει να έχει παραιτηθεί ο μεγάλος του αδερφός, χάριν της ένταξής του στην ελληνικής κοινωνία.

Η ένταση διαδέχεται την τρυφερότητα, το όνειρο τον εφιάλτη, η πραγματικότητα την ψευδαίσθηση και το αντίστροφο. Υπάρχει παλμός στο έργο. Ο Κατσικονούρης δεν χτίζει πάνω στη γλώσσα, αλλά πάνω στα επίπεδα των νοημάτων του.

Οι σημύδες που πλαισιώνουν το σκηνικό του Γιάννη Βάμβουρα δείχνουν ακριβώς αυτό το στοίχειωμα της ρώσικης ψυχής στον ξένο τόπο, δείχνουν τις ρίζες που είναι παρούσες.
Η ερμηνεία του Δημήτρη Πατσή (Λευτέρης) βρήκε γρήγορα το ρυθμό και την ένταση που απαιτείται. Ο Στέφανος Κοσμίδης (Αντώνης) και η Άνθη Κόκκινου (Νατάσα) κινήθηκαν στα πλαίσια των ρόλων τους. Η Άννα Βαγενά, που ήταν και σκηνοθέτης της παράστασης, αντιμετώπισε το ρόλο της Ρήνας μ’ ένα μείγμα συμμετοχής και αποστασιοποίησης.

Η ιστορία του Κατσικονούρη δεν είναι μόνο μια συγκινητική ιστορία. Είναι το υπαρξιακό ανθρώπινο δράμα σε μια μορφή εκδήλωσής του.

Το Γάλα του Βασίλη Κατσικονούρη

Σκηνοθεσία: Άννα Βαγενά
Σκηνογραφία:
Γιάννης Βάμβουρας (πάνω σε μια ιδέα της Άννας Βαγενά)
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική επιμέλεια: Άννα Βαγενά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Πολιτοπούλου

Διανομή:
Μάνα: Άννα Βαγενά
Λευτέρης: Δημήτρης Πατσής
Αντώνης: Στέφανος Κοσμίδης
Νατάσα: Ανθή Κόκκινου

Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο
Τηλέφωνο: 2105234382

Δημήτρης Παλάζης, 5/11/2010

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης ‘ξανάρχεται’

Ο Θοδωράκης (Γιάννης Τσιμιτσέλης) έχει επινοήσει ένα φανταστικό φίλο από την Πάτρα, τον Λευτεράκη για να μπορεί να ξεφεύγει από τη γυναίκα του Φωφώ (Βασιλική Ανδρίτσου) και να συναντά την ερωμένη του. Μια μέρα, όμως, εμφανίζεται ο Λευτεράκης με σάρκα και οστά… Η Φωφώ έχει σκοπό να τυραννήσει τον άντρα της και να τον κάνει να παραδεχτεί τα ψέματά του.
Η κωμωδία του 1963 του Αλέκου Σακελλάριου (με τους Ντίνο Ηλιόπουλο, Μάρω Κοντού, Κώστα Βουτσά, Γιώργο Κωνσταντίνου, Χρήστο Τσαγανές, Καίτη Πάνου κ.α.) επικαιροποιείται στο σήμερα σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαθανασίου-Μιχάλη Ρέππα, που ανανεώνουν σε πολλά σημεία το έργο, προσθέτουν την δική τους ματιά και το προσαρμόζουν στο ταπεραμέντο των ηθοποιών της νέας γενιάς, γνωστών στο τηλεοπτικό κοινό.
Πρόκειται για μια παραλλαγή στο αρχικό σενάριο, κυρίως με την προσθήκη ερωτισμού και περισσοτέρων του ενός προσώπων, που επικαλούνται πως είναι ο Λευτεράκης.

Ξεχώρισα το παίξιμο της Σοφίας Βογιατζάκης (Ελένη), που χάρισε ξεκαρδιστικές στιγμές με τα ερωτικά της καπρίτσια. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κινήθηκαν σωστά στηρίζοντας τους ρόλους τους. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης (Θοδωράκης) με τις επανειλημμένες ‘υστερικές’ αντιδράσεις του στην εμφάνιση του ανύπαρκτου Λευτεράκη δεν άφηνε χρόνο για χαλάρωση στο θεατή, ώστε ν’ απολαύσει περισσότερο τη φάρσα. Ο εμπλουτισμός του ρόλου της ερωμένης του Θοδωράκη Ντόλυ (Βάσω Λασκαράκη) συνέβαλε θετικά στην παράσταση.

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης του Αλέκου Σακελλάριου

Διασκευή και σκηνοθεσία:
Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά: Αντώνης Σαγκλίδης
Κοστούμια: Εβελυν Σιούπη
Φωτισμοί: Βασίλης Μυλωνόπουλος
Μουσική Επιμέλεια:
Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):
Τάσος Αλατζάς: Τόλης
Βασιλική Ανδρίτσου: Φωφώ
Σοφία Βογιατζάκη: Ελένη
Βάσω Λασκαράκη: Ντόλυ
Πέτρος Μπουσουλόπουλος: Λευτεράκης
Φώτης Σπύρος: Θανάσης
Γιάννης Τσιμιτσέλης: Θοδωράκης

Δημήτρης Παλάζης, 18/10/2010

Ο Γλάρος του Τσέχοφ από την Εταιρία θεάτρου Pequod

Θέατρο μέσα στο θέατρο, κριτική της γραφής, ο γοητευτικός συνδυασμός των ανεκπλήρωτων επιθυμιών και των αδιεξόδων, «ο γλάρος» του Τσέχοφ.
Ο νεαρός συγγραφέας Κονσταντίν Γραβρίλοβιτς Τρέπλιεφ ανεβάζει ένα πρωτοποριακό θεατρικό με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του Νίνα.
Η μητέρα του και ηθοποιός Ιρίνα Νικολάγιεβνα Αρκαντίνα απαξιώνει το έργο. Μάνα και γιος συγκρούονται.
Ο σύντροφος της Αρκαντίνα και γνωστός συγγραφέας Τριγκόριν και η Νίνα ερωτεύονται.
Ο Τρέπλιεφ αντιλαμβάνεται την αλλαγή στην καρδιά της Νίνας.
Της δίνει ένα σκοτωμένο γλάρο που βρήκε κοντά στη λίμνη και τελικά αποπειράται να αυτοκτονήσει.
Ο Τριγκόριν και η Νίνα συνευρίσκονται αργότερα στη Μόσχα, όπου η Νίνα προσπαθεί να κάνει καριέρα ηθοποιού.
Μετά από δύο χρόνια επιστρέφει πάλι η Αρκαντίνα με τον Τριγκόριν που έχουν ξανασμίξει.
Μετά από μια σύντομη επίσκεψη της Νίνας στον Τρέπλιεφ, αυτός αυτοκτονεί.
Η ομάδα Pequod χρησιμοποίησε όλο το θεατρικό χώρο.
Ηθοποιοί αρχίζουν να μιλούν από τα καθίσματα και εντάσσονται κατόπιν στη σκηνική δράση, ενώ εν γένει δεν εγκαταλείπουν τη σκηνή, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις που απαιτείται.
Αμεσότητα εναντίον σαφήνειας, που καλείται η υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών να εξισορροπήσει.
Η επιτυχία του εγχειρήματος έγκειται στο ότι αφέθηκε τελικά ο τσεχοφικός λόγος ν’ ακουστεί και ν’ αγγίξει το κοινό.

Ο Γλάρος του Τσέχοφ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ξανθόπουλος
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνογραφική και Ενδυματολογική Επιμέλεια:
Νίκος Κονιάρης
Επιμέλεια Κίνησης: Βάσω Γιαννακοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγγελική Μαρίνου

Έπαιξαν:
Γιώργος Αγγελόπουλος
Άρης Αρμαγανίδης
Δημήτρης Γεωργαλάς
Βάσω Καβαλιεράτου
Γιάννης Κλίνης
Μιχάλης Μαθιουδάκης
Χριστίνα Μωρογιάννη
Νικολίτσα Ντρίζη
Αγγελική Παπαθεμελή
Κώστας Παπακωνσταντίνου

Δημήτρης Παλάζης, 30/8/2010

Γιον Φόσε, Kαι δεν θα χωρίσουμε ποτέ, σκην. Θεόδωρος Εσπίριτου

«Kαι δεν θα χωρίσουμε ποτέ» είναι μια φράση που επαναλαμβάνει το βασικό γυναικείο πρόσωπο («Εκείνη»), παραπέμποντας περισσότερο στην ανεξίτηλη εγγραφή του βιώματος μιας σχέσης, παρά στην τρέχουσα πραγματικότητα που έχει πάρει το δικό της δρόμο.
Θα μπορούσε να υπάρχει μια ιστορία που να διεκδικεί σαν φόντο τα δρώμενα του Φόσε, αλλά αυτή καταφανώς απουσιάζει.
Τα απογυμνωμένα σκηνικά του Χρήστου Κωνσταντέλλου ωθούν τα τεκταινόμενα στην πιο βίαιη απογυμνωμένη μορφή τους.
Το δράμα παίζεται εντός και όχι μέσω κάποιας ιστορίας, γι’ αυτό η ιστορία απουσιάζει, βρίσκεται στις υποθέσεις του οποιουδήποτε. Υποτυπώδης πλοκή, όπως το ένα πράγμα δίπλα στ’ άλλο. Κυριαρχεί η εσωτερική φυσιογνωμία «Εκείνης», όπως καταφέρνει να τη βγάζει με την εξαιρετική ερμηνεία της η Αντωνία Γιαννούλη.
Οι παλινωδίες της ψυχής γίνονται παλινωδίες των φράσεων που επαναλαμβάνονται με αυτιστικό τρόπο θέλοντας να βεβαιώσουν το αβεβαίωτο, να πείσουν χωρίς να μπορούν να πείσουν. Η πραγματικότητα ‘κάπου έξω’ είναι στέρεη σαν τοίχος. Το σώμα κινείται, παίρνει θέσεις, γνώριμες θέσεις, αλλά το δράμα, όπως είπα, παίζεται εντός, όπου τίποτα δεν μπορεί να παραμείνει κρυφό, όπου επιφάνεια και βάθος ταυτίζονται.
Η αντίληψη του χρόνου αποκτά πλάτος και η μνήμη κυριαρχεί. Το βίωμα είναι παρόν, μαζί με τις εξαρτήσεις του, την απόγνωση, την ανασφάλεια, το φόβο. Εξιλαστήριο θύμα γίνεται ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος θυσιάζει το παρόν στην εσωτερική απομόνωση και αυτοεγκλεισμό. Η απουσία βιώνεται και ως απουσία και ως παρουσία. Και τα δυο απαιτούν τον ίδιο χώρο της ψυχής κι αλληλομάχονται. Έρως και θάνατος - παρουσία και απουσία- «Εκείνη» κι «Εκείνος». Η δραματουργική γραφή του Φόσε είναι ανοιχτή σε πολυποίκιλους συμβολισμούς.
Τα γνώριμα αντικείμενα διεκδικούν τον άνθρωπο με την καθημερινότητά τους, και την οικειότητα που προσφέρουν. Η επίκλησή τους όμως ηχεί σπαρακτική ή αδιάφορη. Το ξέρουμε ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν μια ανθρώπινη απουσία.
Τελικά το δείπνο των ανθρώπων ετοιμάζεται, άλλος το ετοιμάζει, άλλοι το πλησιάζουν για να το γευτούν, όμως τελικά μένει στην ψυχή του καθενός ως ανεκπλήρωτη επιθυμία της ‘κοινωνίας’. Ούτε η επίκληση της φυσικής πείνας τού «Κοριτσιού» αρκεί για να συντελεστεί. Το κρασί μόνο καταναλώνεται, που μαλακώνει τα πάθη της ψυχής.

Kαι δεν θα χωρίσουμε ποτέ Γιον Φόσε

Μετάφραση: Ανδρέας Στάικος και Ειρήνη Τσολακέλλη
Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Εσπίριτου
Σύνθεση ήχων - Μουσική: Ορέστης Καμπερίδης
Σκηνικά: Χρήστος Κωνσταντέλλος
Κοστούμια: Έφη Μαραμένου
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός Σκηνογράφου: Ευθύμης Γκίνης

Διανομή με σειρά εμφάνισης:
ΕΚΕΙΝΗ: Αντωνία Γιαννούλη
ΕΚΕΙΝΟΣ: Δημήτρης Πλειώνης
ΚΟΡΙΤΣΙ: Νάντια Καβουλάκου

Δημήτρης Παλάζης, 03/08/2010

Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν

Η κόρη της κυρίας Γουόρεν, η Βίβι επιστρέφει από τις σπουδές της στο Κέμπριτζ, στις οποίες αρίστευσε. Ανακαλύπτει όμως ότι τα χρήματα για τις σπουδές της προέρχονταν από την πορνεία της μητέρας της. Η σύγκρουση των δυο γυναικών είναι αναπόφευκτη. Όταν όμως η κυρία Γουόρεν εξιστορεί τις συνθήκες ανέχειας που την οδήγησαν στην πορνεία, οι δυο γυναίκες προς το παρόν συμφιλιώνονται. Τα πράγματα όμως δεν τελειώνουν εκεί. Ο φίλος της κυρίας Γουόρεν, ο σερ Τζορτζ Κροφτς, θα αποκαλύψει στη Βίβι ότι η μητέρα της συνεχίζει να εξασκεί το ιδιαίτερα επικερδές επάγγελμά της…

Το έργο γράφτηκε το 1893. Η παράσταση όμως απαγορεύτηκε λόγω του περιεχομένου της, με δυσμενείς χαρακτηρισμούς για το συγγραφέα, και έπρεπε να περάσουν 9 χρόνια για να ανέβει πρώτη φορά, σε ερασιτεχνική παράσταση.
Ο Σο θέτει σημαντικά ζητήματα στο «επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», που προφανώς ενόχλησαν την άρχουσα τάξη της εποχής. Τα κοινωνικά ήθη των καιρών, η θέση της γυναίκας σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, το δικαίωμά της στη δουλειά και τη μόρφωση, η διαφθορά του χρήματος είναι μερικά από τα παραδηλούμενα του έργου που ενόχλησαν το 1893, αλλά που το καθιστούν ακόμη και σήμερα επίκαιρο.

Είναι φυσικό στο κοινωνικό μήνυμα που θέλει να περάσει ο Σο να θυσιάζονται κάπως οι χαρακτήρες σε στερεότυπα. Ο μεγαλοφυής Σο όμως το χρησιμοποιεί ως πλεονέκτημα στην εκπληκτική κορύφωση της τελευταίας σκηνής, όπου χωρίζουν η δρόμοι μάνας και κόρης. Ένας χωρισμός που αντικατοπτρίζει όλους τους μοιραίους, αλλά φυσικούς χωρισμούς των δρόμων των παιδιών από τους γονείς. Η πληρότητα του έργου παίζεται στην τελευταία σκηνή, από την αρχή όλα εκεί οδηγούν, παρά την ανθρώπινη επιθυμία της εξιδανίκευσης της σχέσης παιδιού με γονέα.
Αυτή η δραματική εκτόνωση με τους χαρακτήρες του έργου παίζεται πολυάριθμες φορές στην ανθρώπινη κοινότητα. Κατανοούμε τη Βίβι που απορρίπτει τη μητέρα της, κατανοούμε τις προκαταλήψεις της, το ότι στην ουσία ποτέ δεν είχε τη μάνα της δίπλα της, συλλαμβάνουμε όμως και τη σκληρότητα της απόφασής της. Η αλήθεια είναι ότι η ανθρωπότητα προχωρεί με συγκρούσεις που η μια διαδέχεται την άλλη. Το καινούργιο για να διαδεχτεί το παλιό πρώτα το απορρίπτει, παρόλο που και τα δυο έχουν περισσότερα κοινά από διαφορές.

Τα σκηνικά της Τίτης Κυριακίδου μεγαλόπρεπα - μου θύμισαν σκηνικά όπερας -, αλλά ο άπλετος χώρος δεν ενσωματωνόταν στις κινήσεις των ηθοποιών. Μόνο στην τελευταία σκηνή που το σκηνικό ήρθε κοντύτερα προς το κοινό ο χώρος ισορρόπησε και συνέβαλε στην κορύφωση.

Ο Ανδρέας Βουτσινάς έδωσε ένα σύγχρονο τόνο στους ρόλους καθιστώντας τους πιο οικείους και τονίζοντας ότι τα σημεία των καιρών είναι ίδια.

Διαπιστώνει κανείς εύκολα ότι οι ηθοποιοί έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν και η εμπειρία τους φάνηκε ιδιαίτερα στις κορυφώσεις του καθενός ρόλου.
Ο πατέρας αυτής της δραματικής ιστορίας, ο Ντίνος Καρύδης, ως εφημέριος Γκάρντνερ μου άρεσε ιδιαίτερα.

Η μουσική του Στέφανου Κορκολή, κυρίως στις αλλαγές των πράξεων, συνδράμει στη διατήρηση του δραματικού κλίματος.

Σκηνοθεσία: Ανδρέας Βουτσινάς
Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου - Χρήστος Καρχαδάκης
Σκηνικά: Τίτη Κυριακίδου
Κοστούμια: Βασίλης Ζούλιας
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Βίβι Γουόρεν: Βάσια Παναγοπούλου
Πράιντ: Γιάννης Καρατζογιάννης
Κυρία Γουόρεν: Αλεξάνδρα Λαδικού
Τζορτζ Κροφτς: Νίκος Γαλανός
Φρανκ Γκάρντνερ: Στράτος Τζώρτζογλου
Εφημέριος Γκάρντνερ: Ντίνος Καρύδης

Θέατρο Ορφέας - Σκηνή «Ανδρέας Βουτσινάς»
Πανεπιστημίου 38 και Ιπποκράτους


Δημήτρης Παλάζης, 24/4/2010

Τρωάδες του Ευριπίδη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Επίκαιρη και διαχρονική η τραγωδία του Ευριπίδη. Οι τρωάδες, οι αιχμάλωτες γυναίκες της νικημένης και συλημένης Τροίας, έχουν μεταβληθεί σε σκλάβες που είναι εξαναγκασμένες να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και ν’ ακολουθήσουν τους νικητές σε νέους άγνωστους γι’ αυτές τρόπους.

Ο Ευριπίδης, εστιάζοντας στη βασιλική οικογένεια των Τρώων με κεντρικό πρόσωπο τη μαρτυρική Εκάβη, αναδεικνύει με ποιητική ευαισθησία όλα τα δεινά που ακολουθούν τον πόλεμο και δη αυτό της προσφυγιάς.
Η αναλγησία των νικητών σε συνδυασμό με τη γνωστή μοίρα της σκλαβιάς ζωντανεύουν στο δράμα του μεγάλου τραγικού και δίνουν τη δυνατότητα για έξοχες ερμηνείες στην Μαρία Καλλιμάνη στο ρόλο της Ανδρομάχης και στη Μαρία Κίτσου στο ρόλο της Κασσάνδρας. Οι δυο ηθοποιοί κατάφεραν να μεταδώσουν τον πόνο των δύο αυτών μαρτυρικών τρωάδων μέσα από την πειστικότητα του ρόλου που υποδύθηκαν.

Η κατακόρυφη πτώση από τα πρότερα αξιώματα στο επίπεδο της σκλαβιάς και του ξεριζωμού έμοιαζε σ’ όλη τη διάρκεια του δράματος να μην έχει τέλος. Η Λυδία Κονιόρδου εμφάνισε μια Εκάβη που χτυπημένη απ’ όλες τις μεριές δεν μπορούσε να βρει ένα σημείο αναφοράς για να εκφράσει μια «λύπη παραπάνω», αφού το τραγικό διαδεχόταν το τραγικό, ώστε να μην ξέρεις γιατί να πρωτολυπηθείς. Γι’ αυτό που χάθηκε, που χάνεται διαρκώς, για το ζοφερό άγνωστο που έρχεται;…

Για να εξισορροπήσει τον πόνο των Τρωάδων, ο Ευριπίδης αντιπαράθεσε τη συμφωνία των θεών, της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, ώστε οι νικητές τελικά να τιμωρηθούν.

Θέλω να ξεχωρίσω τη μετάφραση του ποιητή Παντελή Μπουκάλα, που ξαναζωντάνεψε το αρχαίο κείμενο σε τόσο όμορφη νεοελληνική γλώσσα, σε σημείο που αν το Ευριπίδης μας έβλεπε από ψηλά θα καταχειροκροτούσε.

Τα σκηνικά του Άγγελου Μέντη ασπρόμαυρα, ένα απογυμνωμένο από κάθε χρώμα πένθος.

Με μια φράση, πρόκειται για μια δεμένη παράσταση με εξαιρετικές ερμηνείες που χειροκροτήθηκε θερμά και το άξιζε.


Τρωάδες του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Στελλάτου
Σκηνικό - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική: Τάκης Φαραζής
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Τσαπάρα

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λυδία Κονιόρδου (Εκάβη)
Γιάννης Τσορτέκης (Ταλθύβιος)
Μαρία Καλλιμάνη (Ανδρομάχη)
Μαρία Κίτσου (Κασσάνδρα)
Μιχάλης Οικονόμου (Μενέλαος)
Ιωάννα Κανελλοπούλου (Αθηνά)
Αμαλία Τσεκούρα (Ελένη)
Ορέστης Τζιόβας (Ποσειδώνας)
Δήμητρα Λαρεντζάκη
Αιμιλία Βάλβη
Ειρήνη Τζανετουλάκου
Ελίτα Κουνάδη
και ο μικρός Μιχάλης Καφούσιας

Θέατρο του Νέου Κόσμου
Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ, τηλ. 210-9212900


Δημήτρης Παλάζης, 29/03/2010

Ποιά Ελένη, των Ρέππα – Παπαθανασίου, σκην. Λίλιαν Δημητρακοπούλου

Η παρωδία ήδη από την Αρχαιότητα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο θέατρο και αναπτύσσεται με την κωμική μίμηση των θεματικών ενός αναγνωρίσιμου «προτύπου» (μυθικό σχήμα, ένας συγγραφέας, ένα έργο). Το έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου παρωδεί το μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο Πάρης γοήτευσε και έκλεψε την ωραία Ελένη, προκαλώντας τον Τρωικό Πόλεμο. Αναπλάθοντας τα μυθολογικά στοιχεία με τα υλικά της κωμωδίας και της παρωδίας, οι συγγραφείς συνέθεσαν ένα παιχνίδι για τη σχετικότητα του ωραίου, που επιδρά στην ιστορία τους και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές Ελλήνων και Τρώων. Στην ιστορία τους, μια άσχημη δασκάλα, μιλά στους μαθητές της για τον Τρωικό Πόλεμο και αμφισβητεί την ομορφιά της Ελένης του μύθου. Θεωρεί την ομορφιά και την ασχήμια κατ’ εξοχήν υποκειμενική υπόθεση. Φαντάζεται ότι η Πευκίδα, ξαδέρφη της Ελένης, η οποία, παρότι άσχημη και γεροντοκόρη, στέλνεται στην Τροία στη θέση της Ελένης, με τη μεσολάβηση της Ήρας και της Αθηνάς, αντίπαλες της Αφροδίτης στο διαγωνισμό ομορφιάς. Η Πευκίδα με το όνομα της Ελένης καταφέρνει να γοητεύσει όχι μόνο τον Πάρη, αλλά και όλους τους Τρώες, που παίρνουν την ασχήμια της για ομορφιά.
Στο έργο εναλλάσσονται μικρές σκηνές και αλλαγές συναισθήματος και εγχέονται και στιγμές «σοβαρές», όπως η σκηνή της Εκάβης, δηλώνοντας έμμεσα και τον φιλειρηνικό χαρακτήρα του.
Η σκηνοθέτιδα Λίλιαν Δημητρακοπούλου βάδισε στα χνάρια της σκηνοθετικής και σκηνογραφικής δομής της αρχικής παράστασης του Εθνικού Θεάτρου (2004) δίνοντας το στοίχημα σε μια παράσταση των δυόμισι ωρών και το κέρδισε.
Η ωριμότητα των ηθοποιών που παρακολουθήσαμε, αλλά και του συνόλου της παράστασης έχει ξεπεράσει τα όρια οποιουδήποτε δημοτικού θεατρικού εργαστηρίου και τους στόχους που μπορεί να έχει για μια τοπική κοινωνία. Το Θεατρικό Εργαστήρι του δήμου Βύρωνα έχει στην πραγματικότητα μεταβληθεί με τη διδασκαλία της Λίλιαν Δημητρακοπούλου σε θεατρική σχολή που παράγει ηθοποιούς ολοκληρωμένους και παραστάσεις αξιοζήλευτες.

«Ποια Ελένη;» Ρέππα – Παπαθανασίου
Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Βύρωνα
Θέατρο Βράχων «Άννα Συνοδινού», 27/9/2009
Σκηνοθεσία: Λίλιαν Δημητρακοπούλου
Μουσική: Αφροδίτη Μάνου
Χορογραφίες: Μάριος Μακρόπουλος
Βοήθησαν στην Οργάνωση: Γαρυφαλλιά Μαρούλη – Μαρία Μαθιουδάκη
Φως & Ήχος: Γιάννης Βασιλόπουλος – Πάρης Γεωργούλας
Διανομή:
Ρεβέκκα Φελεκίδου (Πευκίς), Γαρυφαλλιά Μαρούλη (Θυμαρίς), Μαρία Μαθιουδάκη(Ελένη), Κωνσταντίνος Μούτσης (Μενέλαος), Ευτύχης Παντελάκης (Πάρης), Καλλιρόη Παχή (Ήρα - Εκάβη), Σεβαστιάννα Κατρή (Αθηνά), Παναγιώτης Φαρμάς (Δίας), Χρύσα Φωτοπούλου (Αφροδίτη – Κασσάνδρα) Μάριαν Μαραντού (Πασιφίλη) Χρήστος Χρηστίδης (Αχιλλέας), Βασίλης Φωτόπουλος (Έκτορας), Γιώργος Σπυριδάκης (Πάτροκλος), Άντα Χρυσού (Ανδρομάχη), Παναγιώτα Χαϊδεμένου (Γογγύλη), Δώρα Βασιλάκου, Δέσποινα Δημητρακοπούλου, Στέλλα Ζώτα, Δέσποινα Μακρά, Μάριος Μακρόπουλος, Γιώργος Ματιάμπα, Ματίνα Μυτιληναίου, Μαρία Ντούρου.

Δημήτρης Παλάζης, 12/11/2009

Χοηφόρες του Αισχύλου από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

Οι «Χοηφόρες» είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια»,
Αφηγείται τον φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αιγίσθου από τον Ορέστη, όταν αυτός επιστρέφει στο Άργος, με την συμπαράσταση της αδελφής του Ηλέκτρας και του χορού των Χοηφόρων.
Η μεταφυσική του Αισχύλου βασίζεται σε τρεις αρχές: τη Μοίρα, την Άτη (τύφλωση) και τη Δίκη. Η Μοίρα περιλαμβάνει τα πάντα, θεούς και θνητούς. Η Άτη εκπροσωπεί την τυφλή και ακατανίκητη δύναμη, που κυριεύει τον άνθρωπο είτε από εξωτερικές δυνάμεις είτε από τον χαρακτήρα του και τον ωθεί σε βίαιες πράξεις και ηθικά παραπτώματα. Επακόλουθο της Άτης είναι η Δίκη, που τιμωρεί το παράπτωμα και επαναφέρει τη χαμένη ισορροπία. Ενεργεί νομοτελειακά, αδιαφορώντας για τα ανθρώπινα πάθη.
Ο Ορέστης σκοτώνοντας τη μητέρα του υπάγεται στην εξουσία της Δίκης και καταδιώκεται από τις Ερινύες. Φεύγει σε άσκημη κατάσταση για να ζητήσει εξιλέωση στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Όμως το εύρος της σημαντικής του Αισχύλου πάει και μακρύτερα. Αν ανασηκώσουμε τη μεταφυσική καλύπτρα που σκεπάζει την Ορέστεια γενικότερα, τις Χοηφόρες ειδικότερα, θα βρεθούμε μπροστά στη δίψα της εξουσίας που κινεί τους χαρακτήρες. Οι δικαιολογίες τόσο της Κλυταιμνήστρας όσο και του Ορέστη είναι προφάσεις, που θα τους βοηθήσουν στην κυριαρχία, στη νομιμοποίηση στη συνείδηση του κόσμου.
Ο Αισχύλος αποφεύγει τις εύκολες συγκινήσεις και τις μελοδραματικές καταστάσεις (Ευριπίδης) και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τον «ήχο» της σιωπής, όπως λιγόλογος, αλλά κρίσιμος ρόλος του σχεδόν βωβού Πυλάδη.
Ο Κώστας Τσιάνος με τις «Χοηφόρες» επιχειρεί τη σύνδεση της αρχαίας τραγωδίας με τη λαϊκή-δημοτική παράδοση. Άλλωστε και η αρχαία τραγωδία έλκει την καταγωγή της από τις λαϊκές τελετουργίες, που ήταν διαδεδομένες εκείνη την εποχή. Η σύνδεση αυτή λειτούργησε καταλυτικά αφήνοντας τον Αισχύλιο λόγο να ακουστεί σ’ όλο του το βάθος.
Τόσο η Λυδία Κονιόρδου στον διπλό ρόλο Ηλέκτρας - Κλυταιμνήστρας όσο και ο Νίκος Ψαρράς στο ρόλο του Ορέστη έπαιξαν με ψυχή. Η Λυδία Κονιόρδου δημιούργησε δύο ξεχωριστά πρόσωπα. Η Κλυταιμνήστρα, που είχε και τις μικρότερες ευκαιρίες λόγου στο έργο, αποδόθηκε εξαιρετικά, συμπυκνώνοντας το αρχέτυπο.
Το βασιλικό ένδυμά της, σχεδιασμένο από την Ιωάννα Παπαντωνίου κυριολεκτικά είχε το δικό του ρόλο, αφού κυριάρχησε στο απόλυτα λιτό σκηνικό της παράστασης.
Οι χορογραφίες και η κίνηση το χορού τελετουργική, δεν άφηναν περιθώριο αναπνοής, ούτε στιγμή να βγει κανείς από το δράμα που τελείτο στις ψυχές των ηρώων.
Η μουσική του Διονύση Τσακνή συμπλέοντας στη σκηνοθετική άποψη κατέθεσε το δικό της χρώμα.
Ένα ενιαίο σύνολο, αρμονικό και δεμένο υπηρέτησε τον μεγάλο τραγικό και χάρισε στους θεατές μια βραδιά ουσίας και πλήρωσης.



Χοηφόρες του Αισχύλου από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας
Δημοτικό Θέατρο «Δ. Κιντής», Ηλιούπολη, 9/9/20099

Μετάφραση - Σκηνοθεσία - Χορογραφίες: Κώστας Τσιάνος
Σκηνικά - Κοστούμια: Ιωάννα Παπαντωνίου
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Μουσική Διδασκαλία: Απόστολος Ψυχράμης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σπύρος Αυγουστάτος
Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Λυδία Κονιόρδου (Ηλέκτρα – Κλυταιμνήστρα), Νίκος Ψαρράς (Ορέστης),
Δημήτρης Καλαντζής (Πυλάδης), Ελένη Ουζουνίδου (τροφός), Θανάσης Χαλκιάς (Οικέτης), Γιώργος Στάμος (Αίγισθος)
ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Στέλλα Γκίκα (Κορυφαίες), Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Δεληγιάννη, Λίλυ Μελεμέ, Σεβίλη Παντελίδου, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Λουκία Στεργίου, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Φωτεινή Τιμοθέου


Δημήτρης Παλάζης, 02/11/2009

Δον Κιχώτης του Θερβάντες από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης παρουσίασε τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες σε διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη στο Δημοτικό Θέατρο «Δ. Κιντής» στην Ηλιούπολη στις 2/9, μετά από μακρά περιοδεία σε σημαντικό αριθμό ελληνικών πόλεων και δήμων, η οποία συνεχίζεται και τερματίζει στην Κύπρο.
Η υποδοχή μας στην είσοδο έγινε από την κα Έρικα Καρβέλα, την υπεύθυνη του πολιτιστικού του Δήμου Ηλιούπολης. Το «Δημ. Κιντής» είναι ένα φιλόξενο δημοτικό θέατρο με τακτικό κοινό, που παρακολουθεί και αγαπά τις παραστάσεις και ανταποκρίνεται ζωντανά στα δρώμενα.

Η ίδια η ζωή του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, του συγγραφέα του Δον Κιχώτη, υπήρξε «δονκιχωτική». Ο ίδιος ήξερε γιατί μιλούσε από πρώτο χέρι. Έλαβε μέρος στη ιστορική Ναυμαχία της Ναυπάκτου και τραυματίστηκε. Πιάστηκε από πειρατές και έζησε φυλακισμένος στ’ Αλγέρι μια πενταετία. Προσπάθησε να δραπετεύσει πολλές φορές και τελικά κατάφερε να γυρίσει στην πατρίδα του. Δοκίμασε την τύχη του ως θεατρικός συγγραφέας και δεν πέτυχε παρά το πλήθος των έργων που έγραψε. Στο τέλος της ζωής του, θα πέθαινε της πείνας, αν δεν τον ανακάλυπτε ένας πλούσιος αριστοκράτης, προστάτης των τεχνών.
Στο δραματοποιημένο μυθιστόρημα του Δον Κιχώτη, ο Αλόνσο Κιχάνο μαζί με τον φίλο του Σάντσο και δέκα συγκρατούμενούς τους βρίσκονται σ’ ένα μισογκρεμισμένο παραλιακό χωριό, δραπέτες απ’ τη φυλακή των Βερβερίνων πειρατών, περιμένοντας το πολυπόθητο καράβι για την πατρίδα τους την Ισπανία.. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, για να καταπραϋνθεί η ανησυχία τους για το αβέβαιο αύριο, ο Κιχάνο (Θερβάντες) και ο Σάντσο, με τη βοήθεια όλων των υπολοίπων, αφηγούνται την ιστορία του Δον Κιχώτη.
Ο Δον Κιχώτης, επηρεασμένος βαθύτατα από τα ιπποτικά μυθιστορήματα παλαιοτέρων εποχών, από το μυστήριο και τον ηθικό κώδικα των ιπποτών, αποφασίζει να γίνει κι αυτός ιππότης καθ’ ομοίωσή τους, ένας υπερασπιστής των αδυνάτων. Εγκαταλείπει το σπίτι του μαζί με τον Σάντσο και αρχίζει τις περιπλανήσεις και τις περιπέτειες.
Μέσω του αρχετυπικού Δον Κιχώτη, ο Θερβάντες προσδιορίζει τον άνθρωπο ανάμεσα στο παράλογο και το λογικό. Ο διαχωρισμός της πραγματικότητας από την ψευδαίσθηση είναι το παραπλανητικό μέσο που χειρίζεται ο συγγραφέας. Αναρωτιέται κανείς, αν αυτά που λέγονται αντιπροσωπεύουν τις συνειδήσεις των ηρώων ή είναι απλώς μια μηχανική αντιστροφή του πιστεύω τους.
Βέβαια, σε καμία περίπτωση μια παράσταση περίπου 90 λεπτών δεν μπορεί να αποδώσει τον πλουραλισμό των νοημάτων του ιδιαίτερα εκτεταμένου κειμένου του Θερβάντες, ούτε το υποκαθιστά. Ο Γιάννης Καραχισαρίδης όμως κατάφερε να μας εισαγάγει στην πεπτουσία του δονκιχωτικού μηνύματος. Η σκηνοθεσία του ευρηματική και μοντέρνα (θέατρο μέσα στο θέατρο). Η παράσταση στο σύνολό της πετυχημένη.
Θα ξεχωρίσω τον εκπληκτικό Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο Πάντσα. Τα σκηνικά του Πάβελ Ντομπρίσκι, που μας ταξίδεψαν στα ιπποτικά ερείπια. Τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, η χροιά της οποίας έφερε τον Δον Κιχώτη της μακρινής Ισπανίας περισσότερο κοντά μας. Ο Γιώργος Κιμούλης στο ρόλο του Δον Κιχώτη καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ τραγικού και κωμικού. Η Κλειώ - Δανάη Οθωναίου στο ρόλο της Δουλτσινέας μια όμορφη φιγούρα. Ξεκαρδιστική η σκηνή της αναγόρευσης του Δον Κιχώτη σε ιππότη.

Δον Κιχώτης του Θερβάντες από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης
Δημοτικό Θέατρο «Δ. Κιντής», Ηλιούπολη, 2/9/2009

Διασκευή - σκηνοθεσία: Γιάννης Καραχισαρίδης
Ηθοποιοί: Γιώργος Κιμούλης (Δον Κιχώτης), Δημήτρης Πιατάς (Σάντσο), Κλειώ - Δανάη Οθωναίου (Δουλτσινέα), Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς
Σκηνικά: Πάβελ Ντομπρίσκι
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Σύνθεση τραγουδιών: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Συνεργάτης σκηνογράφου: Σοφία Παντουβάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Ασλανίδης
Βοηθός ενδυματολόγου: Ιωάννα Στεφανοπούλου

Δημήτρης Παλάζης, 09/09/2009

Puerto Grande, Το θέατρο ως εμπειρία

Η Ρούλα Πατεράκη με αφορμή το «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη υλοποίησε το σκηνοθετικό της όραμα στα υπόγεια πρώην κρατητήρια της Γερμανικής Komandatur. Χώρος επιβλητικός, φορτισμένος με πόνο και ανθρώπινες χαραγματιές στους τοίχους αναδεικνύεται από τη σκηνοθέτιδα σ’ έναν σημαντικό πρωταγωνιστή, που κλέβει κυριολεκτικά την προσοχή του θεατή, ειδικά στα πρώτα λεπτά της παράστασης και συνεχίζει να μένει ζηλότυπα σε πρώτο πλάνο μέχρι το τέλος της και την έξοδο από τους μακρείς διαδρόμους.
Το κείμενο του Μάνου Λαμπράκη είναι μια μοντέρνα διασκευή του Βόιτσεκ του Μπίχνερ, τον οποίο έχει ο ίδιος μεταφράσει και τον γνωρίζει καλά.
Ο κρατούμενος Bunker βασανίζεται και αποκτηνώνεται σταδιακά. Οι μορφές του έργου είναι εφιαλτικές και γίνονται ακόμα εφιαλτικότερες όταν επιχειρηματολογούν σ’ ένα κόσμο βυθισμένο στο χάος, σ’ ένα κόσμο υπόγειο, κάτω από το φαινομενικό κόσμο μιας δήθεν πραγματικότητας.
Οι συνέπειες της κατάργησης του θεού, η απώλεια της αγάπης, σηματοδοτούν και την κατάργηση κάθε μορφής Παραδείσου και μετατροπή της ζωής σ’ ένα επαναλαμβανόμενο αδιέξοδο και τους ανθρώπους σε υπάρξεις χωρίς νόημα. Οι ανθρώπινες αξίες, ό,τι συγκροτεί το «ανθρώπινο», έχουν εκπέσει σ’ ένα παράλογο σύμπαν, που κυριαρχούν οι διαδρομές και όχι οι διέξοδοι, οι αυτοσκοποί και όχι οι σκοποί.
Η εξουσία προσπαθεί μάταια να υπερβεί τη μελαγχολία, που αποτελεί το δικό της αδιέξοδο, η επιβίωση χάνει το νόημά της και επιβάλλεται μηχανικά, ο κόσμος εγκλωβίζεται σ’ ένα υπόγειο και πειραματίζεται με τον εαυτό του, γίνεται ο ίδιος πειραματόζωο στην ασυναρτησία του, στον παραλογισμό του, στη φρίκη και την καταστροφικότητά του.
Οι ρόλοι ήταν καλά δουλεμένοι από τους ηθοποιούς, η Ρούλα Πατεράκη μαζί με τους ακροατές ζούσε τους ρόλους, θαρρείς πως ήταν αποτυπωμένοι στο πρόσωπό της.
Τα γνώριμα μουσικά κομμάτια δημιουργούσαν το συναίσθημα του οικείου στον ανοίκειο χώρο και ο ευρηματικός φωτισμός συντέλεσαν στην επιδιωκόμενη ατμόσφαιρα.
Υπήρξαν φορές που το κείμενο ακούστηκε βασανιστικό, σαν να ήθελε να τιμωρήσει, συνεπές στην ιστορία του χώρου. Συντέλεσε σ’ αυτό ο συνειρμικός λόγος του συγγραφέα, η ελλειπτικότητα του, η διασκευή, που από τη φύση της επιχειρεί να υπερβεί το πεδίο αναφοράς της και να το φωτίσει διαφορετικά. Τα όμορφα ποιητικά διαλείμματα «φώτισαν» λίγο το χώρο, αλλά σκόπιμα ή όχι δεν κατόρθωσαν να άρουν την εφιαλτικότητα που διερχόταν ανενόχλητη και βροντώδης.
Αν τα υπόγεια της Komandatur είχαν μιλιά, θα ευχαριστούσαν τη Ρούλα Πατεράκη για τη βιωματική αυτή περιήγηση στον εφιάλτη, που υπερβαίνει σε ασύγκριτο βαθμό οποιαδήποτε «ρομαντική» - τουριστική περιήγηση στο χώρο. Θα την ευχαριστούσαν ακόμα που βρήκαν την ευκαιρία να μας θυμίσουν ότι τα εφιαλτικά υπόγεια, όχι μόνο υπήρξαν κάποτε, αλλά ζουν και βασιλεύουν υπό τον τεχνητό φωτισμό των ειδώλων της παγκοσμιοποίησης.

Puerto Grande
Συγγραφέας: Μάνος Λαμπράκης
Σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη
Σκηνικά/ κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Κίνηση: Μπέτυ Δραμισιώτη
Μουσική επιμέλεια: Μάνος Λαμπράκης
Φωτισμοί: Ρούλα Πατεράκη - Άγγελος Μέντης
Σχεδιασμός φωτισμού - ηχητικής εγκατάστασης: Παναγιώτης Ψύχας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τασία Σοφιανίδου
Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωστής Συραδάκης, Λένικα Αρφάνη, Ένκε Φεζολάρι, Ρίτα Λυτού, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχία Γιομελά, Ευτυχία Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, Ανδρέας Αντωνιάδης, Σαράντος Ρηγάκος, Διονύσης Ποταμίτης, Αλέξης Πασπαρδάνης
Παραγωγή: Δραματικό Θέατρο Ρούλα Πατεράκη

ΧΩΡΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ 1941-1944
Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής, Κοραή 4
Παραστάσεις μέχρι 31 Μαΐου

Δημήτρης Παλάζης, 25/05/2009

Carmen του Gades, Θέατρο Badminton

Η νουβέλα του Merimee και η Carmen του Bizet ήταν οι δύο πόλοι έμπνευσης για την Carmen του Gades.
Ο Gades όμως παρουσίασε τη δική του εκδοχή της Carmen, που έγινε και κινηματογραφική επιτυχία με σκηνοθέτη τον Carlos Saura. Η Carmen του Gades δεν είναι η γνωστή στυλιζαρισμένη femme - fatale. Είναι μια γυναίκα ανυπότακτη, αισθησιακή, που όταν αγαπά προσφέρει τον εαυτό της και όταν παύει ν’ αγαπά τον αποσύρει.
Στην υπόθεση του έργου, ο Antonio, ο χορογράφος μιας ομάδας που εργάζεται πάνω σε μια καινούργια, flamenco εκδοχή της Carmen, ερωτεύεται παράφορα την κύρια χορεύτριά του, που ερμηνεύει την Carmen, με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η χορογραφία του Gades αναβίωσε στο θέατρο Badminton την παράδοση και το πάθος του flamenco: καθαρό και γνήσιο, απαλλαγμένο από επιτηδεύσεις.
Οι ενδυμασίες και τα σκηνικά λιτά και αληθινά, ώστε να υπηρετήσουν την «ψυχή» του flamenco. Οι φωνές των τραγουδιών βγαλμένες από τα βάθη του ανθρώπου. Οι κιθάρες να μιλούν σαν άνθρωποι.

Η Stella Arauzo, που έχει μαθητεύσει στον Gades και διαδέχτηκε την φημισμένη Cristina Hoyos στο ρόλο της Carmen, ήταν εκπληκτική και μετέδωσε όλη τη μαγεία της συγκίνησης του flamenco, το «Duende».
Το θέατρο Badminton κυριολεκτικά πλημμύρισε από τους ήχους και τις χορευτικές κινήσεις του flamenco.

Η παράσταση δόθηκε από την Compania Antonio Gades, που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Gades το 1999 και υποστηρίζεται από το «Ίδρυμα Antonio Gades», στα πλαίσια μιας διεθνούς περιοδείας της Carmen, για τα 25 χρόνια της δημιουργίας της.



«Carmen», από την Compania Antonio Gades
Θέατρο Badminton, 30 Οκτωβρίου – 2 Νοεμβρίου 2008

Σύλληψη, Χορογραφία, Φωτισμοί: Antonio Gades και Carlos Saura
Σκηνικά : Antonio Saura
Στους βασικούς ρόλους χορεύουν οι:
Stella Arauzo (Carmen), Adrian Galia (Don Jose), Primitivo Daza (Toreador) και Joaquin Mulero (Σύζυγος)

Mουσική:
Gades, Solera, Freire
Georges Bizet, «Κάρμεν»
M. Penella, «El gato Montes”
Jose Ortega Heredia/ Federico Garcia Lorca, «Verde que te quiero verde»

Δημήτρης Παλάζης, 01/11/2008

Του Κουτρούλη ο Γάμος, του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή

Ο πλούσιος, αλλά ταπεινής καταγωγής Κουτρούλης (Παύλος Χαϊκάλης), ράφτης από τη Σύρα έρχεται στην Αθήνα με τον παμπόνηρο υπηρέτη του Στροβίλη (Δημήτρης Μαυρόπουλος) για να ζητήσει σε γάμο την όμορφη και πολύ νεότερή του Αθούσα (Κατερίνα Μάντζιου), κόρη του ανερχόμενου ξενοδόχου κυρ-Σπύρου(Παύλος Ορκόπουλος).
Η Ανθούσα διατηρεί κρυφό δεσμό με το νεαρό Ξανθούλη (Μιχάλης Μαρκάτης). Θέλοντας να αποφύγει τον αταίριαστο γάμο, που ο πατέρας της επιθυμεί, θέτει στον Κουτρούλη έναν όρο που είναι αδύνατο να πραγματοποιήσει. Να γίνει υπουργός.
Ο Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής (1809-1892) με στόχο την σάτιρα των πολιτικών ηθών της εποχής του Όθωνα εμφανίζει τον Κουτρούλη να συνομιλεί με τις μεγάλες δυνάμεις για να εξασφαλίσει υποστήριξη, να εξαγοράζει υποστηρικτές που θα του εξασφαλίσουν ψήφους, να δέχεται κομματάρχες, ματαιόδοξους καλλιτέχνες, να υπόσχεται ανταλλάγματα κ.ο.κ. Το έργο παραμένει επίκαιρο καθώς ο θεατής διακρίνει αρκετές ομοιότητες με την σημερινή εποχή.
Η κωμωδία «Του Κουτρούλη ο Γάμος» είναι ένα σημαντικό έργο στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Ο Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής το έγραψε κατά τα πρότυπα της Αριστοφανικής κωμωδίας. Ο Γιάννης Καλατζόπουλος έδωσε στο έργο κυρίως επιθεωρησιακό χαρακτήρα, ώστε να καθίσταται εύληπτο στο σημερινό κοινό.
Οι ερμηνείες στο σύνολό τους ήταν επιτυχείς. Ο Παύλος Χαϊκάλης έδωσε εκτός από κωμικές και όμορφες λυρικές στιγμές, η Κατερίνα Μάντζιου τη σπιρτάδα και τη ζωντάνια της νιότης της Ανθούσας. Γενικά το έργο είχε παλμό και ζωή, ωραία μουσική και χορευτικά και η ανταπόκριση του κοινού ήταν αδιάλειπτη.
Εξαιρετικό το πρόγραμμα της παράστασης που περιείχε το έργο στην αρχική του μορφή.


«Του Κουτρούλη ο Γάμος» του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή
Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής», 2/9/2008

Ελεύθερη απόδοση - Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαντζόπουλος
Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Παύλος Χαϊκάλης
Δημήτρης Μαυρόπουλος
Παύλος Ορκόπουλος
Κατερίνα Μάντζιου
Μιχάλης Μαρκάτης
Δημήτρης Παλαιοχωρίτης
Ειρήνη Κονίδου
Μάκης Αρβανιτάκης
Πέτρος Κιοσές
Σαμψών Φύτρος
Άννυ Ντουμούζη
Μαρίνα Χατζηιωάννου
Μαργαρίτα Σολδάτου
Δέσποινα Ψαροπούλου
Μαρία Κόμη
Ιωάννα Μπιλίρη
Μαρία Μπενάκη

Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Σκηνικά - κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη
Χορογραφίες: Κατερίνα Ανδριοπούλου
Φωτισμοί: Κώστας Χλίβας
Μουσική Διδασκαλία: Νανά Θρασυβουλίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλεάνα Μπάλλα
Βοηθός σκηνογράφου - ειδικές κατασκευές: Νότα Μπενετάτου

Δημήτρης Παλάζης, 15/10/2008

Οιδίπους επί Κολωνώ & Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή

Μεγάλο το εγχείρημα της Ρούλας Πατεράκη: Ο "Οιδίπους επί Κολωνώ" και ο "Οιδίπους τύραννος" του Σοφοκλή σε μια παράσταση. Με ανατροπή της σειράς!
Ο Οιδίποδας, τυφλός, στα όρια της εξαθλίωσης, φτάνει στον Κολωνό αναζητώντας τον τόπο που θα αφήσει την τελευταία του πνοή. Τραγωδία με πλούσιο το ποιητικό στοιχείο και το μεταφυσικό στοχασμό. Η πλοκή της είναι χαλαρή γιατί στοχεύει να επικεντρώσει το θεατή στον τραγικό λόγο, στις ιδέες που αναδύονται, στην κοινή κατάληξη όλων των ανθρώπων.
Ο Οιδίποδας είναι ώριμος, σοφός, έχει αποδεχθεί τη μοίρα του και οδεύει με αξιοπρέπεια στην τελική κατάληξη.
Μ' ένα ελάχιστο διάλειμμα περνάμε στον καταιγιστικό Οιδίποδα Τύραννο, με την εκπληκτική πλοκή, που θα ζήλευαν τα σύγχρονα αστυνομικά μυθιστορήματα. Ένας Οιδίποδας με τη δύναμη της εξουσίας που ασκεί ως τύραννος. Με το πάθος του για την αλήθεια, την επιθυμία να λυτρώσει τον λαό που εξουσιάζει ακόμα μια φορά από τα βάσανα. Μέχρι την τελική αποκάλυψη από τον ίδιο της δικής του υπαιτιότητας.
Η αντιστροφή της σειράς των δύο τραγωδιών από την Ρούλα Πατεράκη ήταν σοφή και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τα δύο έργα, παρόλη τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης.
Ο σκηνικός χώρος στο δημοτικό θέατρο της Ηλιούπολης επεκτάθηκε μέχρι τα πόδια του κοινού, ενώ τα σκηνογραφικά μέσα ήταν ελάχιστα εξυπηρετώντας τη σκηνοθετική σύλληψη της παράστασης.
Η σκηνοθεσία λιτή, αποδομητική, σύγχρονη, στο πνεύμα του Σοφοκλή.
Μόνο "γυμνός" μπορείς ν' ανοίξεις σήμερα τα κλειδιά του μεγάλου τραγικού. Δηλαδή απογυμνωμένος από πληθωρικά φτιασίδια, εντυπωσιακά - μεγαλόπρεπα σκηνικά και ενδυμασίες αρχαιότροπες, που έχουν χάσει το νόημά που κρατούσαν σε παλιότερες εποχές.
Η αναζήτηση της ταυτότητας του νεοέλληνα δεν βρίσκεται πλέον στην αναπαράσταση και στον εορταστικό ή επετειακό της χαρακτήρα, αλλά στην εις βάθος αναζήτηση της ουσίας της παράδοσης, της τομής με το σημερινό γίγνεσθαι. Προς την κατεύθυνση αυτή οι "Οιδίποδες" της Ρούλας Πατεράκη έκαναν το βήμα τους και μπήκαν στη ψυχή μας. Δημιούργησαν προστιθέμενη αξία γι' αυτήν τη γενιά και τις επόμενες.

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός πέρασε με επιτυχία την ιδιαίτερα δύσκολη δοκιμασία από τον ένα "Οιδίποδα" στον άλλον. Ο ίδιος, όπως και οι υπόλοιποι ηθοποιοί και ο χορός υπηρέτησαν με σεβασμό και ομαδικό πνεύμα τους ρόλους τους. Κάτι που διέκρινε άλλωστε και όλους τους συντελεστές της παράστασης, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.


"Οιδίπους επί Κολωνώ", "Οιδίπους τύραννος" του Σοφοκλή
Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής», 7/9/2008

Διασκευή - σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Μιχαήλ Μαρμαρινός
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Μάνια Παπαδημητρίου
Δημήτρης Πιατάς
Μάνος Βακούσης
Λουκία Μιχαλοπούλου
Νίκος Χατζόπουλος
Κοσμάς Φοντούκης
Κώστας Βασαρδάνης
Μάνος Σταλάκης
Χάρης Τσιτσάκης
Παναγιώτης Κοντονής

Χορός:
Ηλίας Ασπρουδής, Ηλίας Ζερβός, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σταύρος Καλλιγάς, Σαράντος Ρηγάκος, Σωτήρης Καρκαλάτος, Θοδωρής Πολυζώνης, Αναστάσιος Ράπτης, Χρήστος Τακτικός, Παναγιώτης Σακελλαρίου, Δημήτρης Μοσχονάς, Ένκελεντ Φεζολάρι, Βασίλης Μαργέτης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιώργος Οικονόμου, Δάκης Μαυρουδής, Αργύρης Καβιδάς, Λάζαρος Βαρτάνης, Νικόλαος Ψαριανός, Γιώργος Ψυχογιός, Χρήστος Γεωργίου

Συμμετοχή:
Κρις Ραντάνοφ, Φώτης Λαγόπουλος, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, Θανάσης Πετρόπουλος, Νικόλας Μακρής, Θάνος Χρόνης

Μουσικοί:
Σπύρος Κοντός Όμποε, Αγγλικό κόρνο
Ντόριαν Ιντρίζι, Βιολί

Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης, Ρούλα Πατεράκη
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φιλολογική Σύμβουλος: Ναταλί Μινιώτη
Σύμβουλος κίνησης: Μαρία Αγγέλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Τασία Σοφιανίδου

Δημήτρης Παλάζης, 9/10/2008

Ελένη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη

Στην «Ελένη» ο Ευριπίδης μάς μεταφέρει στην εποχή που έχει τελειώσει ο Τρωικός Πόλεμος κι ο Μενέλαος επιστρέφει στην πατρίδα μαζί με την Ελένη. Όμως η Ελένη που ήταν στην Τροία δεν ήταν η πραγματική Ελένη, αλλά το είδωλό της. Η πραγματική Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία. Από ένα παιχνίδι των θεών βρέθηκε στην Αίγυπτο, προστατευόμενη του βασιλιά Πρωτέα, να περιμένει τον άντρα της για να γυρίσουν μαζί στη Σπάρτη. Ο Μενέλαος φτάνει στην Αίγυπτο ναυαγός…
Ο Ευριπίδης χειρίζεται το μύθο πάνω στην αντίθεση του φαινομένου και της πραγματικότητας. Ο Μενέλαος εμφανίζεται στο παλάτι του Θεοκλύμενου (που έχει διαδεχθεί τον πατέρα του Πρωτέα) μετά από το ναυάγιο φτωχός και άσημος, εκλιπαρώντας για βοήθεια, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο ξακουστός βασιλιάς της Σπάρτης. Ακόμα κι όταν εμφανίζεται οπλισμένος για τις ανάγκες του έργου, για τον Θεοκλύμενο παραμένει ο ταπεινός ναυαγός, χωρίς να εμπνέει την παραμικρή απειλή.
Σαφές είναι και το αντιπολεμικό μήνυμα που διαπνέει το έργο. Πιθανολογείται ότι γράφτηκε το 413-412 π.Χ., δηλαδή μετά την ταπεινωτική ήττα των Αθηνών στη Σικελική εκστρατεία. Οι συμφορές του πολέμου πλήττουν όχι μόνο τους ηττημένους αλλά και τους νικητές, πλήττουν όλους. Ο ένδοξος Μενέλαος της «Ελένης» του, ο νικητής του Τρωικού Πολέμου, έχει καταντήσει ζητιάνος στην Αίγυπτο.

Η «Ελένη» του Ευριπίδη είναι ένα ιδιότυπο και εξαιρετικά δύσκολο έργο, καθόσον στο τραγικό εμπλέκονται σκηνές που μπορούν να προκαλέσουν γέλιο ή εύθυμη διάθεση.
Ο Θοδωρής Αθερίδης αναδεικνύοντας και προβάλλοντας το κωμικό στοιχείο προκάλεσε αρκετό γέλιο στο ακροατήριο που προσήλθε να απολαύσει τους αγαπημένους του ηθοποιούς από την τηλεόραση και έφυγε ικανοποιημένο.
Η παράσταση ήταν χαλαρή και ευχάριστη, χωρίς να επιζητεί από τον θεατή να μπει σε περαιτέρω σκέψεις και προβληματισμούς.
Πάνω σ’ αυτό το πλάνο οι γνωστοί ηθοποιοί ανέδειξαν άλλη μια φορά το ταλέντο τους. Στον κεντρικό χαρακτήρα του έργου, η Σμαράγδα Καρύδη ως Ελένη, απέδωσε τόσο στις κωμικές όσο και στις τραγικές στιγμές του ρόλου κρατώντας μια ισορροπία.
Τα σκηνικά έκλιναν στη μεριά του τραγικού, ενώ οι ενδυμασίες με γκροτέσκο πινελιές (Θεονόη) υποστήριξαν το κωμικό.
Η εξαιρετική μουσική του Γιώργη Χριστοδούλου ήταν από μόνη της μια αποκάλυψη!


«Ελένη» του Ευριπίδη
22ο Φεστιβάλ Υμηττού - Γιορτές στους Βράχους
Θέατρο Μελίνα Μερκούρη, 27 & 28/8/2008

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης
Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Σμαράγδα Καρύδη (Ελένη), Θοδωρής Αθερίδης (Μενέλαος), Γιάννης Βούρος (Θεοκλύμενος), Γιώργος Καπουτζίδης (Θεονόη), Γιώργος Κορμανός (Α΄ Αγγελιοφόρος), Θανάσης Αλευράς (Β΄ Αγγελιοφόρος), Ανδρέας Νάτσιος (Τεύκρος), Νατάσα Κοτσωβού (Γριά) και 10μελής Χορός Σπαρτιατισσών Γυναικών.
Μετάφραση - Μετεγγραφή: Μαριαλένα Κωτσάκη
Σκηνικά - Κοστούμια: Μανόλης Παντελιδάκης
Μουσική: Γιώργης Χριστοδούλου
Χορογραφία: Μαρία Κλούκινα
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Δημήτρης Παλάζης, 2/9/2008

Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω! του Ντάριο Φο από το Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Βύρωνα

Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρόνο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Βύρωνα το θέατρο των Βράχων «Άννα Συνοδινού» είναι κατάμεστο από κόσμο, όταν ανεβάζει έργο το Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Βύρωνα με σκηνοθέτη τη Λίλιαν Δημητρακοπούλου.
Ο επίκαιρος κοινωνικός προβληματισμός των έργων που επιλέγει η σκηνοθέτιδα και η επιτυχής θεατρική της διδασκαλία στους «ερασιτέχνες» ηθοποιούς, που αγαπούν με πάθος το θέατρο, οδηγούν σε παραστάσεις που ξεσηκώνουν το κοινό και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από παραστάσεις επαγγελματιών ηθοποιών.

Ο Ντάριο Φο γράφει πολιτικό θέατρο, αναπτύσσοντας διαλεκτικά το θέμα που δραματοποιεί. Στο «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» μας μιλά για την επανάσταση των απλών ανθρώπων, των εργατών, όταν η ακρίβεια έχει φτάσει στο απροχώρητο, όταν μαζικές απολύσεις ή μειώσεις ωραρίου και αμοιβών έχουν γίνει καθημερινές και η ζωή έχει γίνει δυσκολότερη από ποτέ. Ό ένας μετά τον άλλο οι ήρωες του έργου υψώνουν το ανάστημα και τη φωνή τους: «Ακριβαίνετε εσείς τα πράγματα; Ε, κι εμείς λοιπόν, δεν τα πληρώνουμε, τα “απαλλοτριώνουμε”. Μας κάνετε τη ζωή μας δυσβάσταχτη; Σας κάνουμε την δική σας δύσκολη».

Η σκηνοθεσία – διασκευή της Λίλιαν Δημητρακοπούλου έφερε ένα έργο που γράφτηκε το 1974 να μοιάζει σύγχρονο, σαν να γράφτηκε σήμερα. Οι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν με κέφι και δύναμη. Το κοινό ενθουσιάστηκε. Το αποτέλεσμα: Μια γιορτή θεάτρου το βράδυ της Τετάρτης στο «Άννα Συνοδινού»!

Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Βύρωνα
«Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» του Ντάριο Φο
21ο Φεστιβάλ Δήμου Βύρωνα - «Στη σκιά των Βράχων 2008», 30/07/2008

Σκηνοθεσία – Διασκευή – Μουσική επιμέλεια: ΛΙΛΙΑΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΙΑΜΠΑ [Λουίτζι], ΚΩΝ/ΝΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ, ΕΥΤΥΧΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΑΣΣΑΣ [Τζιοβάνι], ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΣΠΑΤΑΚΗΣ, ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΠΑΧΗ [Αντωνία], ΦΑΝΗ ΣΩΦΡΟΝΙΔΟΥ [Μαργαρίτα], ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ [ασφαλίτης, καραμπινιέρος].
Χορογραφίες: ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ
Σκηνικά – κοστούμια: ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Φωτισμοί: ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΠΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΣ

Δημήτρης Παλάζης, 09/10/2008

Ο ουρανός κατακόκκινος της Λούλας Αναγνωστάκη με τη Ρένη Πιττακή

Στους απογυμνωμένους χώρους του Σχολείου βρήκε τον κατάλληλο τόπο ν’ απογυμνώσει τον εαυτό της και τα όσα την αφορούν και την περιτριγυρίζουν η πρώην καθηγήτρια της γαλλικής Σοφία Αποστόλου. Η εξέδρα του σκηνικού του Γιώργου Μέντη, τα σκαλιά και τα επίπεδα που δημιουργούν αντανακλούν τις διαστρωματώσεις του ψυχισμού της ηρωίδας. Ενώ στο επίπεδο των θεατών ανακοινώνει τον εαυτό της ως μοναδιαίο «Ιδού εγώ… Η Σοφία Αποστόλου», ανεβαίνοντας τα επίπεδα του σκηνικού προχωρά από την απλή εξομολόγηση ως την ονειροπόληση.
Ο γάμος που έληξε με τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της και ο φυλακισμένος γιος της είναι μια ακολουθία δεσμών με το περιβάλλον της, που ενυπάρχει στη βίωση της προσωπικής μοναξιάς. Η βαθιά αίσθηση του ανεκπλήρωτου επικαιροποιείται στην επιφάνεια με τη μορφή της ανίας και τη ροπή στον αλκοολισμό, με τον οποίο ουδέποτε πριν είχε σχέση.
Οι αναμνήσεις μας γερνούν μαζί μας. Και η προοπτική που σχηματίζει ο χρόνος μέσα από έναν μακρύ διάδρομο εκλύει το σαρκασμό της ηρωίδας και προκαλεί οάσεις γέλιου στο ακροατήριο.
Η Ρένη Πιττακή με τη βαρυσήμαντη θεατρική της παρουσία δίνει στο ρόλο της Σοφίας Αποστόλου της Αναγνωστάκη έναν υποβλητικό χαρακτήρα αντί-ήρωα. Σαν να φωνάζει σε όλο το έργο. Κοιτάξτε! Δεν είμαι σαν κι εσάς. Εγώ είμαι η Σοφία Αποστόλου. Μια αστή που παντρεύτηκε κομουνιστή. Μια καθηγήτρια που την απέλυσαν γιατί έπινε στα μαθήματα. Μια γυναίκα φυλακισμένου παιδιού που μετακόμισε στον Κορυδαλλό για να ’ναι δίπλα στο παιδί της! Σε αντιδιαστολή με το «εσείς», το βόλεμα, το ρόλο του παθητικού θεατή, τον στατιστικό μέσο όρο της σημερινής κοινωνίας.
Η Λούλα Αναγνωστάκη, ευαίσθητος δέκτης της εποχής της, δημιουργεί για άλλη μια φορά μια ποιητική ατμόσφαιρα στην οποία εισβάλλει η ηρωίδα της να την κατακερματίσει με την αυτονομία του αυτοπροσδιορισμού της ταυτότητάς της.
Εξαιρετικό παίξιμο από την Ρένη Πιττακή, λιτή και σοφή σκηνοθετική θέση απέναντι στο έργο από τον Νίκο Χατζόπουλο. Γέμισαν το χώρο με μια θέση τομής απέναντι στη χαυνωτική σημερινή ζωή. Τη θέση του μοναδικού-μοναδιαίου Εγώ, του ανθρώπου που τα «λάθη» κι «αδυναμίες» του είναι και επιθυμίες του, που αδιαφορεί τελικά για το τι θα πει ο κόσμος κι όλα του τα «καλούδια». Γι’ αυτό μπορεί και να απολαμβάνει έναν κατακόκκινο ουρανό ακόμα κι από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει.

«Ο ουρανός κατακόκκινος» της Λούλας Αναγνωστάκη
Φεστιβάλ Αθηνών 2008
Το Σχολείον, Χώρος Β'
17-21 Ιουνίου 2008

Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Ερμηνεύει η Ρένη Πιττακή

Δημήτρης Παλάζης, 19/09/2008

PLAY WITH ME ή «Ο Μικρός Πρίγκιπας: Προς Κατεδάφιση», από την ομάδα «Ν εις τη ν»

Η Ομάδα «Ν εις τη ν» χρησιμοποίησε κείμενα από τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ σε θεατρική διασκευή Μίμη Κουγιουμτζή και από το μονόπρακτο «Προς Κατεδάφιση» του Τεννεσσή Ουίλλιαμς σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Ο συνδυασμός των δύο κειμένων που περιστρέφονται γύρω από τον παιδικό κόσμο και τις αναζητήσεις του έγινε με κεντρικό πυρήνα την προσέγγιση της επικοινωνίας δυο παιδιών, δυο παιδικών κόσμων.
Η παιδική αθωότητα του «ονειρικού» Σαιντ Εξυπερύ ενσταλάζει στην αθωότητα των παιδιών μιας μικρής πόλης του Μισισιπί της δεκαετίας του ΄30 του «ποιητή της ευαισθησίας» Τεννεσσή Ουίλλιαμς. Η ανάγκη για επικοινωνία προβάλλει επιτακτική κι από τα δύο μέρη, παρόλο που ουδέποτε εκφράζεται ρητά. Η απουσία ή η διακοπή της την κάνει να φαντάζει ακόμα μεγαλύτερη.
Εξαίρετο παίξιμο από το Νικόλα Μαρμαρά και τη Νιόβη Πεπέ. Ένα παιχνίδι, μια γιορτή αθωότητας επάνω στη σκηνή με άφθονους σωματικούς αυτοσχεδιασμούς και υπέροχη μουσική. Μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους!

Ομάδα «Ν εις τη ν»
«PLAY WITH ME» (ή «Ο Μικρός Πρίγκιπας: Προς Κατεδάφιση»)
Σκηνή φουαγιέ του θεάτρου «Επί Κολωνώ»
off-off Athens 2008, 3/7 - 4/7/2008

Παίζουν:
Νικόλας Μαρμαράς: Μικρός Πρίγκιπας, Τομ, Μεθυσμένος
Νιόβη Πεπέ: Τριαντάφυλλο, Ασυρματιστής, Γουίλι, Γεωγράφος, Επιχειρηματίας, Σταθμάρχης, Αλεπού

Δημήτρης Παλάζης, 9/7/2008

Το καθήκον του γιατρού, του Luigi Pirandello

Οι 6 φοιτήτριες του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου της ομάδας «Κινούμενη Άμμος» με τις σκηνοθετικές οδηγίες του δραματοθεραπευτή Δάνη Απτόσογλου, καθώς και τις εξειδικευμένες δραματοθεραπευτικές, δούλεψαν πάνω στο γκροτέσκο λογικό θέατρο του Πιραντέλο και συγκεκριμένα στο μονόπρακτο «Το καθήκον του γιατρού» (1911), για να προβάλει η κάθε μια μέσα από το ρόλο της τη διεκδίκηση της επιλογής στη ζωή, τη διαμαρτυρία και την επιθυμία για απεξάρτηση από την έξωθεν επιβολή του κατεστημένου στο νέο άνθρωπο.
Η κάθε μια ένωσε τη φωνή της στην ενιαία φωνή «οδηγώντας» αλλά και επικροτώντας τον αυτοτραυματισμένο Τομάζο στην επιλογή του να θέλει να πεθάνει.
Ζωντάνια και πάθος από τις νεαρές κοπέλες, που η κάθε μια δούλεψε «προσωπικά» το ρόλο της και τον διεκδίκησε με πείσμα στη σκηνή.
Τα μαύρα σκηνικά πλαισιωμένα με τα λευκά εκμαγεία των προσώπων των ηθοποιών σε συνδυασμό με τα μαύρα ρούχα και τις λευκές μάσκες στα πρόσωπα - τα εκμαγεία και οι μάσκες δουλεμένα στο χέρι από την Κωνσταντίνα Κουβεντάρα -, δημιούργησαν ένα χώρο κάθαρσης του εαυτού μέσα από μια δραματική αναζήτηση του δικαιώματος της ταυτότητας ως τελική αποτύπωση και συμπέρασμα στους ρόλους.
Συγχαρητήρια στον Δάνη Απτόσογλου, στην ομάδα και σε όλους τους συντελεστές γι’ αυτή την ιδιότυπη παράσταση!

Ομάδα «Κινούμενη Άμμος»
«Το καθήκον του γιατρού», του Luigi Pirandello
Σκηνή φουαγιέ του θεάτρου «Επί Κολωνώ»
off-off Athens 2008, 25/6 - 26/6/2008

Παίζουν: Σοφία Κομνηνού, Βάσω Μουργκάση, Λίλα Παπαδοπούλου
Νεκταρία Παπά, Αντιγόνη Μπασακάρου, Σάντρα Αρμάγκο
Σκηνοθεσία: Δάνης Απτόσογλου
Σκηνικά-Ένδυμα: Άντα Θεοδωράκη
Μάσκες: Κωνσταντίνα Κουβεντάρα

Δημήτρης Παλάζης, 26/09/2008

The Lover, βασισμένο στον Εραστή του Χ. Πίντερ, oμάδα Πείραμα

«Ο Εραστής» («THE LOVER») του Πίντερ μετατρέπεται από την «Ομάδα Πείραμα» σε «Ερωμένη». Αντιστροφή των ρόλων στο ομώνυμο έργο του Πίντερ, όπου ο Ρίτσαρντ εμφανίζεται να είναι εκείνος που ζει στο σπίτι και δέχεται την «Ερωμένη» και η Σάρα η σύζυγος που εργάζεται για τα προς το ζην της οικογένειας.
Ενδιαφέρουσα μετατροπή, που δίνει μια νέα, σύγχρονη οπτική, μια και το πρωτότυπο γράφτηκε το 1962 και επομένως εντάσσεται ιστορικά στις συνθήκες εκείνης της εποχής.
Η δύναμη όμως του Πιντερικού νοήματος και των διαλόγων παραμένει αλώβητη. Οι διάλογοι είναι λιτοί, εσκεμμένα καθημερινοί. Επομένως κάθε κίνηση και ματιά φέρει σημαντικό βάρος γιατί μιλάει τη μυστική γλώσσα του άγχους και της ανασφάλειας του σύγχρονου ζευγαριού. Ακόμα και απλά αντικείμενα, όπως ένα ζευγάρι παπούτσια, αποκτούν σημασία.
Ο διαιρεμένος εαυτός των ηρώων χαρτογραφείται διαρκώς. Ποιος από τους ανικανοποίητους εαυτούς τους είναι ο πραγματικός, και πώς μπορούν εν τέλει να τον αντέξουν; Η συζυγική αντιπαράθεση τοποθετείται απλά στη συνέχεια της συζυγικής ειρήνης παραποιώντας τον κίνδυνο.
Στην πραγματικότητα στο Έργο υπάρχουν μόνο δύο χαρακτήρες, αν και εμφανίζονται να είναι τρεις: η σύζυγος, ο σύζυγος και η «Ερωμένη», που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το επιθυμητό πρόσωπο της συζύγου που ικανοποιεί τις ερωτικές φαντασιώσεις του άντρα..
Το ρόλο της συζύγου και της «Ερωμένης» καλείται να παίξει η Αλεξάνδρα Κολέτσου, η οποία καταφέρνει μ’ έναν έξοχο και παραστατικό τρόπο να τις διαχωρίζει και να τις ενώνει. Πυροβολεί ανελέητα τον εφησυχασμένο, νωθρό απ’ τις φαντασιώσεις και την παραμονή στο σπίτι Ρίτσαρντ, τον οποίο υποδύεται ο Κώστας Δριμυλής. Ο Ρίτσαρντ αμύνεται σαν ένας σύγχρονος cool τύπος, που έχει βρει τρόπο να βολεύει τη ζωή του, απολαμβάνει τις φαντασιώσεις του, και μένει έκπληκτος απ’ τις «αναχρονιστικές» επιθέσεις γυναίκας και «Ερωμένης».
Πρόκειται τελικά για ένα παιχνίδι αντοχής της σχέσης δυο ανθρώπων που η Ομάδα «Πείραμα» κατάφερε να μεταδώσει σε όλο του το μεγαλείο!


Ομάδα «Πείραμα»
«The Lover», βασισμένο στον «Εραστή» του Χ. Πίντερ
Σκηνή φουαγιέ του θεάτρου «Επί Κολωνώ»
off-off Athens 2008, 16&17/6/2008

Ελεύθερη απόδοση- Σκηνοθεσία: Ομάδα «Πείραμα»
Μουσική: Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης
Φωτισμοί: Μάκης Φάρος
Σκηνικά: Drimcon
Παίζουν: Αλεξάνδρα Κολέτσου, Κώστας Δριμυλής

Δημήτρης Παλάζης, 13/07/2008

Το Όνειρο της Κολάσεως του Γκυστάβ Φλωμπέρ

Η απώλεια της ψυχής έχει σαν προϋπόθεση την ύπαρξή της.
Ποιος όμως μπορεί να διακρίνει αν υπάρχει, να καθορίσει την αξία της;
Ακόμα και ο ίδιος ο Σατανάς του Φλωμπέρ την αναζητά στα πάθη των ανθρώπων και παίρνει το «πάθος» τους με το θάνατό τους.
Αλλά και κείνος δεν την γνωρίζει, τυφλωμένος απ’ το δικό του πάθος να βρει ικανοποίηση από την απώλεια του ανθρώπου.

Η θεατρική ομάδα «Μαύρο Πρόβατο», υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Μουρελάτου «μεταφράζει» τους προβληματισμούς του νεανικού Φλωμπέρ σε θεατρική πράξη εμβαπτισμένη στη πολυποίκιλη θεατρική παράδοση.

Ο επιβλητικός και αναπότρεπτος μονόλογος της Μοίρας, διάσπαρτος από ίχνη συμπάθειας, που οφείλονται στη χρόνια τριβή με τα βάσανα των ανθρώπων, παραπέμπει στο «Χορό» της Αρχαίας Τραγωδίας.
Η αιθέρια Ιουλιέτα σαν μια άλλη Οφηλία ακολουθεί την τραγική μοίρα του παράφορα ερωτευμένου.

Ο ευέλικτος Σατανάς, μια μεσαιωνική φιγούρα κακίας, παρά τη δύναμη του, αυτο που καταφέρνει τελικά να πάρει είναι η μόνη ψυχή επί σκηνής, σαν το ελάχιστο αλλά και μέγιστο λάφυρο των κοπών του.

Ο μόνος «κερδισμένος» είναι ο απρόσιτος, στερούμενος την αχίλλειο πτέρνα Αρθούρος.
Γιατί δεν γνωρίζει ούτε την επιθυμία του κέρδους, ούτε τη στενοχώρια της απώλειας.
Ενώ είμαστε εξοικειωμένοι με τις έννοιες της Μοίρας, του Σατανά, του απελπισμένου έρωτα στο πρόσωπο της Ιουλιέτας, ο Αρθρούρος παραμένει απρόσιτος, άγνωστος.
Είναι ένα πρόσωπο που δεν γνωρίζουμε, δεν καταλαβαίνουμε πώς μπορεί να υπάρχει.
Εκεί έγκειται και η μεγαλοφυΐα του Φλωμπέρ.
Να βάλει δίπλα στα γνωστά τον άγνωστο παράγοντα Χ.
Τον καταλύτη που κάνει τα γνωστά να τρίζουν και να εντείνουν την προσοχή τους να πείσουν.
Υπάρχει μοίρα;
Υπάρχει Σατανάς;
Εάν ναι, γιατί τότε να μη δεχτούμε και τον άνθρωπο χωρίς ψυχή.
Αφού το μόνο βέβαιο είναι ο άνθρωπος που πεθαίνει και τα άλλα απλώς υποθέσεις, σύμβολα, πίστη…

Πρόκειται για μια καλοδουλεμένη παράσταση, σ’ ένα δύσκολο κείμενο, που η αφετηρία του ανήκει σε μια εποχή που φαντάζει μακρινή, όσο και το ελάχιστα γνωστό κείμενο της νιότης του Φλωμπέρ που παρουσιάζεται.

Τονίζω το σπάνιο γεγονός της μετάφρασης από το Γιώργο Μουρελάτο, που στάθηκε στο ύψος της τραγικότητας του έργου.

Η ομάδα «Μαύρο Πρόβατο» ως σύνολο, αλλά και ξεχωριστά το κάθε μέλος απέδωσε το συμβολικό του έργου αναπαριστώντας όχι χαρακτήρες αλλά σύμβολα, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο.
Η κινησιολογία λειτούργησε στις «συγκρούσεις» και η μουσική επένδυση ήταν καταλυτική στην επιδίωξη της ποιητικής ατμόσφαιρας, που τελικά έδωσε στον θεατή την ευκαιρία ν’ αναπνεύσει και να στοχαστεί το έργο σαν ποίημα.

Ομάδα «Μαύρο Πρόβατο»
«Το Όνειρο της Κολάσεως», του Γκυστάβ Φλωμπέρ
Σκηνή φουαγιέ του θεάτρου «Επί Κολωνώ»
off-off Athens 2008, 6&7/6/2008

Μετάφραση - Σκηνοθεσία:
Γιώργος Μουρελάτος
Σκηνικά: Ανδριανή, Στέφανος Γιαννούλης
Κοστούμια: Ανδριανή, Χαρά Παπαδοπούλου
Μακιγιάζ: Βούλα Κοψιά
Φωτισμοί: Ελένη Γιαννακοπούλου
Σχέδιο - Επιμέλεια προγράμματος:
Στέφανος Γιαννούλης

Παίζουν:
Μοίρα: Φοίβη Φρονίστα
Ιουλιέτα: Κατερίνα Κολιαράκη
Αρθούρος: Γιώργος Μελαχρινάκης
Σατανάς: Γιώργος Μουρελάτος

Δημήτρης Παλάζης, 20/06/2008